De lucht was al zwaar van de naderende sneeuw toen ik mijn tempo versnelde. De route die ik had gekozen was prachtig, maar uitdagender dan ik had verwacht. En nu, met het weer dat omsloeg in de Oostenrijkse bergen, werd de wandeling meer een race tegen de klok. Ik wist dat er een hut moest zijn, iets verderop. Mijn hart bonkte in mijn borst, deels van de inspanning, deels van het idee om in mijn eentje in een verlaten berghut te schuilen.
De ontmoeting
Toen ik eindelijk de houten hut zag, met rook die opstijgende krullen maakte in de ijle lucht, voelde ik opluchting. Maar ik was niet alleen. De deur zwaaide open voordat ik kon kloppen. Daar stond hij – brede schouders, warrig haar, wangen rood van de kou. Hij keek me even peilend aan en zei toen simpel: “Kom binnen.”
Binnen was het warm. Een knapperend haardvuur, de geur van hout en iets van kruidenthee. “Je hebt geluk dat je het gehaald hebt,” zei hij, terwijl hij een mok naar me toeschoof. “Mark.”
“Lisa,” antwoordde ik, nog nahijgend. Onze blikken kruisten elkaar iets te lang voor vreemden.
Gesprekken bij het vuur
Het was niet de bedoeling geweest dat we zo lang zouden praten. We zaten dicht bij het vuur, benen bijna tegen elkaar. Hij vertelde over zijn reizen, ik over mijn werk als vertaler. De tijd gleed langzaam voorbij, terwijl de sneeuw buiten begon te vallen.
“Je bent niet bang om alleen te reizen?” vroeg hij, zijn stem laag, bijna fluisterend.
“Niet als ik iemand zoals jij tegenkom,” flapte ik eruit. Hij glimlachte. Geen verlegen glimlach, maar een die wist wat hij deed.
De eerste aanraking
Toen ik opstond om een extra deken te pakken, stond hij ook op. “Ik kan wel even helpen,” zei hij. Zijn hand raakte de mijne, en bleef net iets te lang liggen.
Hij kwam dichterbij. “Het is koud vannacht,” fluisterde hij. Ik voelde zijn adem tegen mijn wang. Mijn hart bonsde in mijn borst. “Lisa… als ik iets verkeerd lees, zeg het.”
Maar ik zei niets. Ik legde mijn hand op zijn borst. Zijn hart klopte net zo snel als het mijne.
Tussen de dekens
Zijn lippen raakten de mijne – voorzichtig eerst, bijna vragend. Ik gaf antwoord met mijn lichaam. Mijn handen gleden onder zijn trui, over zijn warme huid. Zijn vingers vonden de rits van mijn fleecejack. We trokken elkaars kleding langzaam uit, alsof we elk moment wilden onthouden.
Onder een stapel dekens vonden onze lichamen elkaar. Zijn aanraking was beheerst, maar verlangend. Hij streelde mijn zij, mijn dij, totdat ik hem dichter naar me toe trok. We bewogen samen in het ritme van het haardvuur dat knetterde op de achtergrond.
Ik voelde me veilig. Gezien. Gehoord.
De ochtendmist
Toen ik wakker werd, lag zijn arm losjes over mijn middel. Buiten was het stil. De wereld bedekt in een dikke laag wit. Hij opende zijn ogen, glimlachte loom. “Goedemorgen.”
Ik lachte zacht. “Ik denk dat ik vandaag blijf.”
