De zon gleed traag onder aan de horizon toen ik op het achterdek van het cruiseschip stond. Een zacht briesje streelde mijn huid, en het glas witte wijn in mijn hand voelde koel aan. Ik had deze reis geboekt om te ontsnappen. Even weg van alles – van verwachtingen, van herinneringen, van hem. En toen hoorde ik de eerste klanken van een saxofoon.
De melodie die me vond
Hij stond in de schaduw van het podium, zijn lichaam licht wiegend terwijl zijn vingers de noten tot leven brachten. De muziek had iets weemoedigs, iets rokerigs dat onder mijn huid kroop. Zijn ogen vonden de mijne midden in een langgerekte noot, en ik voelde hoe mijn adem even stokte.
Na het optreden liep ik naar de railing, mijn hart nog bonzend van iets wat ik niet kon verklaren. Tot hij naast me stond. “Je bleef staan,” zei hij zacht, met een accent dat ik niet helemaal thuis kon brengen.
“Je muziek liet me niet weggaan,” antwoordde ik eerlijk. Hij lachte kort.
“Ik ben Matteo. En jij… ruikt naar verlangen.”
De uitnodiging
Later die avond vond ik een briefje onder mijn kamerdeur. Slechts één zin: Wil je luisteren vanaf dichtbij? Dek 7. Middernacht.
Ik kwam. Natuurlijk kwam ik. Hij zat daar al, saxofoon op schoot, een blik die evenveel beloofde als hij verborg.
“Ik speel voor jou alleen,” zei hij. En hij begon.
De melodie was rauwer deze keer. Hij stond langzaam op terwijl hij speelde, kwam dichterbij. De klanken vloeiden tussen ons in, als een draad die ons verbond. En toen legde hij het instrument neer, pakte mijn hand en trok me mee naar zijn cabine.
De hitte van de kajuit
De ruimte was klein, warm van de muziek en van zijn aanwezigheid. Hij stond stil, keek me aan alsof hij wachtte op een signaal. Ik gaf het hem. Ik stapte naar voren, legde mijn hand op zijn borst. Zijn hart klopte hard.
Zijn mond vond de mijne zonder aarzeling. Zacht, proevend. Zijn handen verkenden mijn rug, mijn nek, mijn heupen. We raakten verslaafd aan elkaars huid. Hij rook naar zout, naar hout, naar honger.
“Je hebt geen idee wat je met me doet,” fluisterde hij terwijl hij me langzaam op het bed liet zakken.
Zijn lippen streken over mijn buik, zijn tong liet sporen achter op plekken die ik vergeten was. Ik boog mijn rug, kreunde zijn naam. Zijn vingers waren behendig, zijn lichaam als een instrument dat alleen ik mocht bespelen.
Ritme van verlangen
We bewogen als een duet – zijn handen dirigeerden, mijn lichaam volgde. Elke aanraking was een nieuwe toon, elke beweging een crescendo. Ik voelde me volledig aanwezig, zonder rem, zonder schaamte.
Toen we samen kwamen, hield hij me stevig vast, onze lichamen glanzend van zweet, ademhalingen die zich langzaam synchroniseerden. Hij fluisterde iets in het Italiaans in mijn oor wat ik niet begreep, maar waarvan de klank me deed rillen.
De ochtendstilte
Toen ik wakker werd, lag zijn saxofoon op de stoel, alsof hij nooit weg was geweest. Maar zijn geur hing in het kussen, zijn stem in mijn hoofd. En in mijn lichaam: de nasmaak van een nacht die muziek was geworden.
