Ik had mezelf één belofte gedaan toen we de tickets boekten: deze zomer zou van mij zijn. Geen werkmails, geen zorgen, en vooral geen mannen. Maar daar stond ik dan, op die eerste avond aan de Spaanse kust, met een glas rode wijn in mijn hand en de zon die als vloeibaar goud in zee zonk. En toen zag ik hem.
De barman met de gevaarlijke glimlach
Hij stond achter de bar van die kleine strandclub, zijn handen vakkundig bewegend tussen flessen en glazen. Zijn huid had de kleur van honing, zijn haar was donker en zijn glimlach… die glimlach was gevaarlijk. “Una copa de vino tinto, por favor,” zei ik. Mijn stem trilde een beetje – van de hitte, hield ik mezelf voor. Zijn ogen ontmoetten de mijne, en het voelde alsof de tijd even stilstond.
“Con mucho gusto,” antwoordde hij, met een stem die laag en zwoel klonk, alsof hij een geheim deelde. Zijn hand raakte per ongeluk de mijne toen hij me het glas aangaf. Een vonkje. Onmiskenbaar.
De uitnodiging
Later die avond, terwijl mijn vriendinnen dansten, kwam hij naar me toe. “Wil je met me meelopen naar het strand? Na sluitingstijd?”
Ik aarzelde, mijn hart bonsde. Alles in mij zei nee, maar iets diepers, iets hongerigs, zei ja. “Waarom niet?”
Onder de maan aan zee
Het strand was verlaten. De maan stond hoog en de zee fluisterde haar eigen lied. We liepen zwijgend, onze handen raakten elkaar steeds kort. Toen hij plotseling stilhield, draaide hij zich naar me toe. Zijn hand gleed naar mijn gezicht, zijn duim streelde mijn wang.
“Ik kon je ogen niet loslaten vanavond,” fluisterde hij. “Je bent… anders.”
Voordat ik kon antwoorden, boog hij zich naar me toe. Zijn lippen vonden de mijne – zacht, onderzoekend. Ik liet het toe. Nee, ik wilde het. Zijn hand gleed naar mijn onderrug, trok me dichter naar zich toe. Onze lichamen raakten. Mijn huid tintelde.
Overgave aan het moment
Ik weet niet meer hoe we op het zand belandden. Zijn mond vond mijn hals, zijn handen gleden onder mijn jurk. “Wil je dit?” vroeg hij, zijn adem warm in mijn oor.
“Ja,” fluisterde ik, zonder enige twijfel.
Die nacht onder de sterren voelde niet als een cliché, het voelde als een geheim tussen ons tweeën. Zijn aanrakingen waren teder maar vastberaden, zijn lichaam warm en sterk tegen het mijne. We maakten liefde zoals ik dat alleen kende uit boeken – langzaam, intens, elk zintuig op scherp.
De ochtend erna
Toen de zon opkwam, lagen we nog in elkaars armen. Hij speelde zachtjes met mijn haar. “Ik wil je morgen weer zien,” zei hij.
Ik glimlachte. “Ik blijf nog twee weken.”
